Przyjaźń, kryzysy, zmiany składu, pandemia i lata ciszy — Thesis ma za sobą drogę, która mogłaby zakończyć historię niejednego zespołu. Tymczasem zamiast końca mamy nowy rozdział. „Nieodwracalnych” to kolejna odsłona muzycznej układanki, w której ciężar gitar spotyka się z precyzyjnie budowanym dołem, a każda partia ma swoje miejsce i cel. Rozmawiamy z basistą Thesis o tym, jak zespół odnalazł nową chemię, jak ewoluowały utwory, dlaczego bas czasem ustępuje miejsca syntezatorowi, a także o sprzęcie, efektach i pracy nad brzmieniem z Jackiem Miłaszewskim. Jest też o codzienności niezależnego zespołu — bez wielkiej wytwórni, bez marketingowej machiny i bez złudzeń, że samo granie dobrej muzyki wystarczy, żeby zawojować polską scenę.
Od 2017 roku jesteś w Thesis, zespole, który ma za sobą kilkanaście lat historii i zmiany składu — co Twoim zdaniem trzyma tę ekipę razem mimo tak długiej przerwy między „Kresem” a obecnym cyklem wydawniczym?
Myślę, że tym, co nas trzyma razem i chyba mogę użyć tego słowa, jest po prostu przyjaźń i wspólna odporność na kryzysy. Przeszliśmy razem przez naprawdę burzliwy okres – dołączyłem do Thesis dokładnie po wydaniu albumu “Kres”, zastępując w roli basisty Jana Kaliszewskiego, co samo w sobie było wyzwaniem. Potem przyszły kolejne roszady: odszedł perkusista Paweł Stanikowski (którego na dwa lata zastąpił Wojciech Kotwicki), a także jeden z założycieli, gitarzysta Jerzy Rajkow-Krzywicki.
Do tego doszła pandemia i całkowity przestój w koncertach. Ale paradoksalnie to wszystko nas przefiltrowało. Kiedy Paweł wrócił za perkusję, Wojciech przejął konsoletę jako realizator, a Kacper Gugała połączył wokale z gitarą rytmiczną, wreszcie wyklarował się nasz obecny, stabilny skład. Odbudowaliśmy ten balans, znaleźliśmy zupełnie nowy, wspólny język – zarówno muzyczny, jak i ludzki. Dziś chemia w Thesis jest lepsza niż kiedykolwiek wcześniej, czego najlepszym dowodem jest cały ten nowy, wydany i jeszcze niewydany materiał
„Nieodwracalnych” to już trzecia część cyklu po „Balansując” i „Na Granicy” — wygląda to na osobne muzyczne rozdziały, ale one razem złożą się w pełny obraz…?
To prawda, trafna obserwacja. Każde z tych wydań ma podobną okładkę z mniej lub bardziej subtelnymi różnicami: na każdej z nich odsłonięty jest tylko jeden tytuł w innym miejscu, a pozostałe są ukryte pod szyfrem. Jeśli zestawimy je chronologicznie według dat wydania – “Balansując” – “Na Granicy” – “Nieodwracalnych” – bez większego trudu można rozszyfrować finał naszej zagadki. A czy złożą się w pełny obraz? O tym najlepiej przekonać się osobiście. Wszystkie trzy wydania można jeszcze nabyć na koncertach, do czego gorąco zachęcam, zwłaszcza, że jest to wersja limitowana!
Limitowany nakład 100 sztuk przy każdej z trzech części to ciekawa strategia w dzisiejszych czasach streamingu — skąd ten pomysł?
No właśnie – streaming wygrywa dziś pod względem wygody i doskonale zdajemy sobie z tego sprawę. Sami na co dzień słuchamy muzyki głównie z platform streamingowych i większość ludzi pewnie odpali te numery właśnie tam. Te 100 sztuk każdej części nie powstało więc po to, żeby konkurować ze streamingiem, tylko z zupełnie innego powodu.
Potraktowaliśmy je jako ukłon w stronę fanów Thesis, którzy mają w sobie żyłkę kolekcjonera. Taki krążek można kupić nawet bez posiadania odtwarzacza CD – postawić na półce, mieć fizyczny ślad naszej muzyki, a przy okazji wesprzeć bezpośrednio zespół cegiełką. To nie jest kolejny fizyczny nakład wypuszczany tylko po to, bo „tak się kiedyś robiło”.
Mieliśmy mnóstwo zabawy przy wymyślaniu całej formuły. Części wypuszczane co kilka miesięcy, które razem tworzą większą całość, dały nam możliwość pobawienia się nie tylko muzyką, ale też całą otoczką. Piotr Fałkowski zrobił świetną robotę z szyfrem i okładkami, mocno pomagając nadać temu wszystkiemu unikalny charakter.
Więc te 100 sztuk to trochę płyta, trochę kolekcjonerski artefakt, a przede wszystkim nasza własna zabawa w wydawanie muzyki w czasach, kiedy wszystko można mieć jednym kliknięciem.
„Zapamiętaj Mnie” przeszedł podobno największą metamorfozę od pierwszego aranżu — jak zatem wyglądała droga basowej linii w tym utworze od pierwszego szkicu do wersji finalnej?
Zdecydowanie tak. “Zapamiętaj mnie” zaczął powstawać już na początku pandemii, kiedy na jedną z prób Kacper Gugała (nasz wokalista i już wtedy świeży gitarzysta rytmiczny) przyniósł kilka wersów tekstu z melodią i dwoma akordami do akompaniamentu. Na perkusji grał wtedy w Thesis Wojciech Kotwicki. “Rozgrzebaliśmy” ten zalążek testując różne koncepcje, rytmy i brzmienia. Niektóre pomysły zadziałały i zostały do finalnej wersji (np. rytm perkusji i basu w pierwszej mocniejszej części numeru) a inne po chwili eksperymentowania zostały po prostu odrzucone. Pamiętam że zostawiliśmy ten utwór na jakimś etapie “na później” i zabraliśmy się za inne kompozycje.
Wracaliśmy do niego raz na jakiś czas i dokładaliśmy kolejne cegiełki do konstrukcji, ale szło to powoli. Po około roku od tego momentu wrócił do zespołu Paweł Stanikowski i wróciliśmy do pracy między innymi nad “Zapamiętaj Mnie”. Wtedy zakiełkował mi w głowie pomyśł żeby początkową partię basu zastąpić synthem w całym łagodniejszym fragmencie kompozycji, a dopiero na wejście mocniejszej partii, pomiędzy zwrotkami zrobić mocny i groove-iący motyw sekcji rytmicznej z udziałem gitary basowej, żeby znów powrócić do syntha w kolejnej części. Na pewno jest to jeden z tych utworów, który od samego początku budowany był wokół wokalu i nie chcieliśmy go za bardzo rozbudować instrumentalnie, stąd jak na Thesis dosyć krótki czas trwania tego utworu, czyli nieco ponad 5 minut ;) – Zapraszam też do zapoznania się z wideoklipem do “Zapamiętaj Mnie” którego premiera odbyła się 21.09.2026 na oficjalnym kanale YouTube zespołu Thesis.
Współpraca z Jackiem Miłaszewskim przy miksie i masteringu — jak wygląda komunikacja na linii basista-realizator, kiedy chodzi o wydobycie brzmienia basu w tak gęstej, wielowarstwowej stylistyce Thesis?
Z Jackiem pracowało mi się bardzo dobrze. Mieliśmy własny pomysł na brzmienie, nowego materiału Thesis, a Jacek po odsłuchu zaproponował swoją wizję. Dużo dyskutowaliśmy i dopracowywaliśmy detale miksu. A jako basista miałem już we wstępnych miksach demo “zrobione” swoje brzmienie. Zależało mi na tym żeby bas komplementował brzmienie gitar a nie walczył z nimi o miejsce w miksie. Jednocześnie pilnowałem żeby brzmienie miało swój własny charakter i dobrze oddawało to w jaki sposób gram i jak brzmi mój instrument.
Z mojej strony nie było mowy o narzucaniu czegokolwiek na siłę – wiedziałem, że pracuję z zawodowcem, więc dałem Jackowi przestrzeń do działania. Złapaliśmy wspólny flow, w zasadzie już przy miksie pierwszego utworu “NIepogoda”. Jacek nie tylko idealnie przełożył nasze wizje na sound miksu, ale w kilku miejscach wyciągnął z tego materiału jeszcze więcej, a finalny obraz przerósł nasze oczekiwania.
Jakiego sprzętu używałeś przy nagraniach do „Nieodwracalnych” i czy masz jakieś nowe, świeżutkie zabawki w swojej kolekcji?
Jeśli chodzi o bas, to od prawie 15 lat gram na Warwicku Thumb 5 Broadneck Bolt-On. To jeden z tych instrumentów, z którymi po prostu się nie rozstajesz — znam go na pamięć i wiem dokładnie, czego mogę się po nim spodziewać. Na tym basie nagrywałem również nowy materiał Thesis. Przez te wszystkie lata przeszedł ze mną niezliczoną ilość prób, koncertów i sesji, więc można śmiało powiedzieć, że jest częścią brzmienia zespołu. Dodam też że w Thesis mój Warwick jest nastrojony A-E-A-D-G (gdzie najgrubsza struna to D’Addario XLB145T + zestaw D’Addario EXL170BT, a setup basu przygotował Jacek Kobylski, Nexus Guitars). W planach było również wykorzystanie do nagrań mojego wzmacniacza MarkBass Little Mark Tube 800 z kolumną Markbass Traveler 102P, ale finalnie nie został on użyty.
Jeżeli chodzi o efekty, to absolutną podstawą pozostaje MXR M-80 Bass DI+. Ten preamp/DI jest ze mną od lat i praktycznie stał się częścią mojego brzmienia — zarówno koncertowego, jak i studyjnego. Nie traktuję go jako kolejnego efektu do włączania i wyłączania, tylko jako jeden z elementów mojego bazowego soundu. To właśnie na nim często zaczynam budowanie brzmienia basu.
Kiedy potrzebowałem więcej brudu i agresji, wchodził Chaos Custom Shop BAD BASS DISTORTION. Bardzo zależało mi na tym, żeby przester nie zrobił z basu gitarowego „fuzza bez dołu”. Chciałem zachować fundament i czytelność artykulacji, a jednocześnie dostać ten konkretny, brudny charakter. BAD BASS dobrze sprawdził się właśnie w takich momentach — można było mocniej docisnąć partię, nie tracąc jej basowego ciężaru.
Pozostałe efekty pojawiają się punktowo: T-Rex Room-Mate Junior dodaje przestrzeni, phaser z Source Audio Soundblox PRO Bass Envelope Filter koloruje wybrane partie, T-Rex 8 Ball Dual-Octave buduje niższe, syntetyczne warstwy, a T-Rex Replay Box True Stereo Delay poszerza brzmienie tam, gdzie bas wychodzi poza swoją klasyczną rolę.
Nie chodziło mi jednak o pokaz możliwości pedalboardu. Bazą był zawsze konkretny, organiczny sound basu, a efekty miały służyć konkretnym momentom — od subtelnego koloru po całkowitą zmianę charakteru partii.
Grasz też na klawiszach w Thesis — czy to podwójne zadanie wpływa w jakiś sposób na Twoje podejście do gry na basie?
Raczej nie lub w niedużym stopniu. Klawiszowe partie przygotowuje raczej w zaciszu domowego studia w końcowej fazie produkcji naszych utworów gdy już większość śladów jest nagrana, ale gdzieś uszami wyobraźni słyszę dodatkowe partie lub efekty dźwiękowe. Nie miałem jeszcze okazji dogrywać tych partii na koncertach, bo w większości przypadków są one równoległe do partii basu, więc siłą rzeczy muszą być odtwarzana jako backtracki, ale kusi mnie żeby tam gdzie jest to możliwe wykonywać te partie live.
Jak wygląda Twój warsztat ćwiczeniowy dziś, przy dwóch aktywnych projektach i pracy realizatorskiej — czy zostaje jeszcze czas na czyste, techniczne ćwiczenie basu, czy raczej uczysz się „w boju”, pracując nad konkretnym materiałem?
Nie będę udawał, że codziennie ćwiczę po dwie godziny technikę, teorię i tym podobne rzeczy, bo tak po prostu nie jest. Staram się za to chwytać za bas tak często, jak tylko mogę. Czasem jest to 15 minut, czasem 5 minut, a czasem się nie uda wcale. Na pewno nie jest łatwo znaleźć tę chwilę na ćwiczenie.
Na szczęście regularnie gramy próby. Spotykamy się co tydzień i u nas dzień próby jest trochę dniem świętym — tego się raczej nie odpuszcza. W praktyce daje mi to gwarantowane kilka godzin kontaktu z instrumentem tygodniowo, ale oczywiście nie traktuję tego jako zamiennika regularnego ćwiczenia. Próba to jednak zupełnie inna forma grania — pracujemy nad konkretnym materiałem, aranżacjami, brzmieniem i tym, jak wszystko działa jako całość.
Dlatego ostatnio staram się przede wszystkim wyrobić sobie nawyk codziennego brania basu do ręki. Nawet jeśli mam tylko 10–15 minut, to wolę pograć chwilę niż odkładać instrument na kilka dni, czekając na ten mityczny „wolny wieczór”, kiedy będę miał dwie godziny na porządne ćwiczenie.
Technika i teoria oczywiście cały czas są gdzieś z tyłu głowy, ale obecnie chyba najwięcej uczę się właśnie „w boju” — grając materiał, próbując nowych rzeczy, szukając rozwiązań i reagując na to, czego wymaga konkretny utwór. A jeśli uda mi się jeszcze do tego dołożyć regularne, czyste ćwiczenie, to tym lepiej. Na razie moim głównym celem jest po prostu nie wypuszczać basu z rąk na zbyt długo.
Thesis to zespół znany, ale jednocześnie funkcjonujący poza głównym nurtem i bez wielkiego wsparcia wytwórni — jak z tej perspektywy oceniasz polską scenę rockową i rynek muzyczny?
Dobre pytanie. Myślę że polska scena rockowa funkcjonuje trochę wbrew systemowi. Jest mnóstwo świetnych zespołów i ludzi, którzy robią naprawdę dobrą muzykę, tylko problem zaczyna się wtedy, kiedy próbujesz z tej muzyki zrobić coś więcej niż hobby.
Dopóki nie staniesz się na tyle rozpoznawalnym artystą, żeby ktoś mógł na Tobie realnie zarobić, jesteś w dużej mierze zdany na siebie. I to dotyczy chyba zarówno zespołów początkujących, jak i takich, które mają już jakiś dorobek. Możesz mieć kilka płyt, wierną grupę odbiorców i całkiem niezłą historię koncertową, ale nadal niekoniecznie jesteś dla dużego gracza na rynku interesującym partnerem biznesowym.
Widać to szczególnie przy koncertach. Żeby zagrać koncert, trzeba najpierw znaleźć klub, zapłacić za jego wynajem albo dogadać się z organizatorem, ogarnąć promocję, transport, sprzęt i całą resztę. A przy klubach na 100–200 osób koszty potrafią być na tyle wysokie, że organizowanie koncertów staje się finansowym ryzykiem. W pewnym momencie pojawia się więc paradoks: żeby zdobyć większą publiczność, trzeba dużo grać, ale żeby dużo grać, trzeba mieć publiczność.
Z drugiej strony bardzo doceniam to, że scena niezależna mimo tych wszystkich problemów cały czas żyje. Zespoły nauczyły się robić bardzo dużo samodzielnie — nagrywają, wydają muzykę, organizują koncerty, promują się i budują swoje społeczności bez dużego zaplecza wytwórni. Internet i streaming bardzo to ułatwiły, bo dzisiaj możesz dotrzeć do słuchacza praktycznie wszędzie. Tylko samo dotarcie do niego niekoniecznie przekłada się jeszcze na możliwość utrzymania zespołu.
Myślę więc, że problemem nie jest brak dobrej muzyki czy brak ludzi, którzy chcą jej słuchać. Bardziej brakuje infrastruktury i pieniędzy pomiędzy artystą a odbiorcą. I chyba dlatego zespoły takie jak Thesis funkcjonują trochę własnym sumptem i na własnych zasadach. Nie jest to może najłatwiejsza droga, ale daje nam dużą niezależność i możliwość robienia dokładnie takiej muzyki, jaką chcemy.
I chyba to jest też charakterystyczne dla polskiej sceny rockowej — bardzo dużo rzeczy dzieje się dzięki uporowi ludzi, którzy po prostu chcą grać. Czasem mam wrażenie, że gdybyśmy wszyscy czekali, aż ktoś z branży przyjdzie i zrobi to za nas, to większość tych zespołów nigdy nie wyszłaby poza próby w sali.
