Lubimy robić wywiady z polskimi gitarzystami, którzy znają scenę od podszewki, są w tej branży od wielu lat i wiele już widzieli. Jednym z nich jest Jacek Korzeniowski, utalentowany gitarzysta i jak się okazuje kompozytor, grający można powiedzieć, własną odmianę bluesa, ale też mający na koncie współpracę z kilkoma wielkimi nazwiskami polskiej muzyki. Przy okazji wydania jego pierwszej solowej płyty „Inventauralzation”, porozmawialiśmy o korzyściach grania z bardziej doświadczonymi, o sprzeciwie wobec cyfrowej edycji utworów i oczywiście o gitarowym sprzęcie.
Twoja muzyczna droga wiodła przez różne zespoły i muzyczne style. Był Oddziała Zamknięty, był Breakout, Edyta Bartosiewicz, Collage…. Jakie osoby w przeszłości sprawiły, że nabierałeś wiatru w żagle i rozwijałeś się jako artysta?
Gdy miałem szesnaście lat chodziłem do ogólniaka w Otwocku. Sadzę, że niewiele osób wie, że w Otwocku jest była i chyba dalej jest prężnie działająca scena bluesowa i jazzowa. Jednym z głównych animatorów tej sceny był Krzysztof Dąbała, który wskutek szczęśliwego dla mnie zbiegu okoliczności zaprosił mnie do grania w swoim zespole bluesowym. I tak miałem szczęście grać w zespole z doświadczonymi muzykami, dwa razy starszymi ode mnie od których naprawde wiele się nauczyłem.
Dostałem dziesiątki kaset z ponagrywanymi przeróżnymi numerami bluesowymi, jazzowymi, itp. I dostałem polecenie żeby nauczyć się ich grać. Najpierw naucz się grać tak jak oni i to ci da solidne podstawy, żeby pracować nad swoim stylem – usłyszałem. I siedziałem całymi dniami przed magnetofonem próbując wysłyszeć co oni tam grają. Więcej mi to dało niż wszystkie szkoły muzyczne…
Piękne wspomnienie! A czy twoja praca jako lektora, przekłada się jakoś na korzyści muzyczne? Twój głos faktycznie jest bardzo radiowy z idealną chyba emisją
Bardzo mozliwe. Na pewno przez to, że muszę tyle gadać na zajęciach, mogła poprawić się emisja, ale z drugiej strony ci, którzy mnie znają i posłuchali mojego śpiewania twierdzą, że nigdy by się nie domyślili, że to ja..
Czy współpracy z Edytą Bartosiewicz wpłynęła jakoś na Twoje podejście do pisania własnych utworów?
Współpracując z różnymi muzykami i songwriterami na pewno podświadomie ulegamy pewnym wpływom. Być może zapożyczamy jakieś rozwiązania harmoniczne, progresje akordów, sposoby łączenia poszczególnych części utworu, uwypuklania refrenów, itp. Z perspektywy czasu trudno mi powiedzieć czy bardziej wpłynęła na mnie współpraca z Edytą, czy może raczej z Wojtkiem Pogorzelskim z Oddziału, z którym dość długo pracowaliśmy nad pewnym projektem poza Oddziałem, który jednak nigdy nie został wydany na płycie.
A Edyta przynosiła na próby piosenki i grała je na akustyku. Rolą zespołu było je zaaranżować na zasadzie burzy mózgów. Powoli wyłaniała się aranżacja, która trafiała na płytę i była grana na koncertach.
Możesz powiedzieć coś więcej o tym projekcie z Wojtkiem?
Tak. Zanim reaktywował się Oddział, Wojtek Pogorzelski wpadł na pomysł żeby stworzyć zupełnie nowy zespół i zaprosił do współpracy początkowo mnie i Wojtka Kubiaka na wokalu. Pracowaliśmy nad materiałem w Hybrydach w salce prób. Teksty,które pisał Kubiak i ja były po angielsku. Kiedy byliśmy gotowi do nagrania dołączył Tomek „Kciuk” Jaworski oraz Marek Surzyn i w takim składzie został nagrany materiał w studiu Izabelin. Część została zmiksowana i nawet pojawiła się w radiu ale ostatecznie nie byliśmy do końca zadowoleni z miksu, materiał miał być miksowany jeszcze raz ale wtedy reaktywował się Oddział, nie było czasu i ostatecznie nic z tego nie wyszło..W rozmowach z Wojtkiem wielokrotnie wracaliśmy do tego pomysłu, że może warto byłoby nagrać to jeszcze raz, inaczej, nowocześniej ale na razie wszystko leży w szufladzie.
Czy jakieś twoje kompozycje trafiały w ogóle na płyty zespołów, w których grałeś?
Tak było w przypadku mało znanego bluesowego zespołu To Da Bone. I zespołu Revolver na którego płycie „Retrolux” gram partie gitarowe, kilka solówek oraz partie hammonda i fortepianu.
A jakie twoje gitarowe partie uważasz za najbardziej udane, biorąc pod uwagę płyty, na których grałeś?
Najbardziej podobają mi się partie gitarowe na mojej płycie, szczególnie w „Midnight Ride” i „Circles”. Na płycie „Retrolux”, o której wspominałem wcześniej jest mój utwór „Normalny” gdzie gram solo i „Kołysanka” gdzie też gram partię solową.
Na płycie „Inventauralzation” nagrywałeś wszystkie instrumenty sam, bez cyfrowych poprawek. Dlaczego taka decyzja?
Chciałem, żeby wszystko brzmiało tak naturalnie, jak to tylko możliwe. Tak jak kiedyś kiedy nagrywało się na magnetofon, kiedy poprawki były bardzo trudne, albo wręcz niemożliwe. Chciałem to zrealizować w starym stylu, tak jakby to się grało na tak zwaną setkę.
Gdyby partie instrumentalne, czy wokalne były cyfrowo poprawiane, korygowane i ulepszane czułbym się trochę jak oszust, jak uzurpator.. Wiedząc, że wszystko na płycie brmi tak, jak faktycznie zostało to zagrane przynosi olbrzymią satysfakcję. Nie czuł bym jej, gdybym stosował te wszystkie triki o których mówiłem wcześniej. Takie cyfrowe zabiegi doprowadzają utwory do perfekcji, ale pozbawiają je duszy.
Co było dla Ciebie najtrudniejsze, a co najbardziej satysfakcjonujące w tym procesie?
Najtrudniejsza jest praca nad strukturą utworu.O ile aranżację i dobór instrumentów można sobie wyobrazić, o tyle strukturę utworu, długość zwrotek i refrenów, ilość powtórzeń poszczególnych części piosenki trzeba usłyszeć. W przypadku zespołu jest to naturalny proces, który dokonuje się na próbach metodą właśnie prób i błędów. Działając w pojedynkę trzeba utwór nagrać, żeby się przekonać czy przypadkiem nie ma na przykład jakichś dłużyzn czy innych niezręczności. A jeśli są, to trzeba zaczynać od początku…
Mimo tego na „Inventauralzation” wykorzystałeś Addictive Drums by zrealizować perkusję. Dlaczego
Dlatego, że Addictive Drums brzmią naturalnie. Grają tam „żywi” ludzie, zdarzają sie niedokładności, odstępstwa od time’u. Krótko mówiąc, bębny nie brzmią robotycznie, maszynowo. Oczywiście na płycie nie ma gotowców. Groovy z AD były tylko materiałem wyjściowym, który był przeze mnie modyfikowany i dopasowywany do danej piosenki.
Mimo tych samplowanych bębnów, płyta brzmi naturalnie, surowo i „analogowo”, dzięki czemu bardzo dobrze się jej słucha. A to popycha mnie do kolejnego pytania: Jaką rolę odegrał Twój syn Kuba przy miksie płyty i jak wyglądała wasza rodzinna współpraca twórcza?
Kuba zrobił świetną robotę. Zostawiłem mu wolną rękę. Słyszałem wcześniej wiele jego produkcji i wiem, że wie co robi. Oczywiście były dyskusje dotyczące głównie proporcji instrumentów, ale rozwiązywaliśmy te spory pokojowo. Pamiętam, że jedyny poważniejszy problem dotyczył basu, który wydawał mi się za cichy i za mało wyrazisty, „punchy”, ale później okazało się, że odsłuchiwałem jego propozycji mixu na jakichś fatalnych kablach, które zamulały.. No i problem się rozwiązał.
Nie unikniemy tego pytania – na jakim sprzęcie najchętniej grasz – jakie gitary, wzmacniacze, efekty?
Płyta była nagrywana głównie na Gibsonie ES-335 – to moja ulubiona gitara – jest na zdjęciu na płycie, ale również na Les Paulu, Telecasterze z klonowym gryfem oraz na Ibanezie Performer, ale mocno zmodyfikowanym, z pickupami Seymour Duncan. Basy nagrałem na Fenderze Precision.
Wzmacniacze to Marshall Silver Jubilee combo i Vox Night Train 15. Czasami używałem też Helixa, żeby w nocy nie bulwersować sąsiadów…
Właściwie nie używałem efektów. Czasami, ale bardzo sporadycznie, do bardziej czystych brzmień, korzystałem z Taurusa Servo i okazjonalnie Xotic Ac Booster i Mad Professor Sky Blue overdrive.
Instrumenty klawiszowe to Fender Rhodes z 1971, piano Yamaha i Hammond XK-1
Możesz opowiedzieć o swoich najnowszych nabytkach i sposobie, w jaki robisz zakupy sprzętowe?Preferujesz zakupy nowego, czy używanego sprzętu?
Raczej używany, rozegrany, ale nie jest to sztywna reguła.
Przy zakupie gitary trzeba ją wziąć do ręki i sprawdzić jak gra, a więc żadnych zakupów przez internet
A dalej to już rzecz gustu, a jak wiadomo o gustach się nie dyskutuje. Przyznaję, że od pewnego czasu nie kupowałem sprzętu, ale mam zamiar poszukać jakiegoś fanie brzmiącego Strata z palisandrowym gryfem.
Czy planujesz koncerty związane z twoją solową płytą? Masz jakiś stały skład, z którym obecnie grasz?
Gram w zespole Believe, ale to muzyka zupełnie innej bajki, chociaż może chłopaki dadzą się namówić, żeby zagrać coś przy okazji.. a tak poważnie to tak, planuję. W niewielkim składzie. Trio lub kwartet. Wiem, że aranżacje na płycie są raczej „bizantyjskie”, ale można to zaaranżować nieco inaczej, tak żeby zostały najważniejsze i najbardziej charakterystyczene elementy. Na perkusji zagrałby oczywiście mój syn od mixu – Kuba
Pytanie bardziej ogólne – z perspektywy Twojej kariery – jak oceniasz obecną scenę bluesową w Polsce? Czy dostrzegasz jakieś tendencje, które ci się podobają lub cię niepokoją?
Szczerze mówiąc przez ostatnie kilka lat nie miałem zbyt wiele czasu, żeby śledzić scenę bluesową. Znam kilka zespołów, które bardziej czy mniej mi się podobają, jednak najbardziej niepokojące jest to, że…
scena bluesowa w Polsce staje się coraz bardziej niszowa i nie ma wymiany pokoleniowej
