Ellen McIlwaine była wokalistką, autorką tekstów i gitarzystką slide. Zmarła 23 czerwca w hospicjum w Calgary w Kanadzie. Miała 75 lat.
Serwis www.udiscovermusic.com podał tę smutną informację, przypominając jednocześnie postać gitarzystki. McIlwaine urodziła się w Nashville w 1945 roku, ale została wychowana przez adopcyjnych rodziców-misjonarzy w międzynarodowej społeczności w Kobe w Japonii, a po przeprowadzce rozpoczęła karierę muzyczną w Atlancie w USA. Była pod wpływem rhythm & bluesa z Nowego Orleanu, muzyki klasycznej z Europy i wielu innych gatunków.
Jak podaje jej strona internetowa: „Wysokoenergetyczny rhythm & blues, wraz z bliskowschodnimi lamentami, wpływami Indii, Pakistanu i Afryki Zachodniej oraz kawałkami gospel wykonywanymi a cappella, napędzają jej niesamowitą gitarę slide i akrobatykę wokalną, tworząc dynamiczne show”.
Jej wysokoenergetyczny rhythm & blues, wraz z bliskowschodnimi lamentami, wpływami Indii, Pakistanu i Afryki Zachodniej oraz kawałkami gospel wykonywanymi a cappella napędzają jej niesamowitą gitarę slide i akrobatykę wokalną, tworząc dynamiczne show
Co ciekawe, zaczęła pojawiać się na nowojorskiej scenie Greenwich Village w 1966 roku, grając z mało wówczas znanym Jimim Hendrixem, z którym się zaprzyjaźniła. „Hendrix zrobił na mnie wrażenie. Graliśmy razem w Go-Go w Nowym Jorku, obserwowałam, jak wydaje dźwięki na swojej gitarze, i nauczyłam się używać jej jako głosu. Myślę, że dostałam to od niego.”
Hendrix zrobił na mnie wrażenie. Graliśmy razem w Go-Go w Nowym Jorku, obserwowałam, jak wydaje dźwięki na swojej gitarze, i nauczyłam się używać jej jako głosu. Myślę, że dostałam to od niego
McIlwaine rozpoczęła karierę solową, podpisując kontrakt z Polydor, dla którego wydała „Honky Tonk Angel” w 1972 i „We The People” w 1973 roku. Pierwszy z nich to na wpół koncertowy, na wpół studyjny krążek z koncertowymi wersjami „Weird of Hermiston” Jacka Bruce’a i Pete’a Browna oraz „Up From The Skies” jej starego przyjaciela Hendrixa. Jako niezależna artystka rozpoczęła się realizować od płyty „The Real Ellen McIlwaine” z 1975 r.
Ostatni, wydany przez McIlwaine album, to „Live in Gray Creek” z 2010 roku. W 2013 roku pojawiła się w dokumencie Hendrixa „Hear My Train A Comin”, a w ostatnich latach pracowała nad swoją autobiografią.
Już w w 1974 roku mówiłą: „Myślę, że to straszne, że nikt nie traktuje poważnie gitarzystek. Kobieta grająca na gitarze po prostu nie jest dokończona. Wiesz dlaczego? Ponieważ gitara jest przed tobą i zakrywa środek twojego ciała, który wielu ludzi chce zobaczyć. Nawet wytwórnie płytowe uważają, że zawsze można pozbyć się gitary i pokręcić się przed zespołem.”
Myślę, że to straszne, że nikt nie traktuje poważnie gitarzystek. Kobieta grająca na gitarze po prostu nie jest dokończona. Wiesz dlaczego? Ponieważ gitara jest przed tobą i zakrywa środek twojego ciała, który wielu ludzi chce zobaczyć. Nawet wytwórnie płytowe uważają, że zawsze można pozbyć się gitary i pokręcić się przed zespołem
