W zasadzie uzasadnić można każde, nawet najdziwniejsze stwierdzenie. Także to, że Page, Plant, Paul-Jones i Bonham to jazzmani. Ale gdy robi to tak wielki zawodnik jazzowej gitary jak Scott Henderson, coś musi być na rzeczy. Sprawdźmy to.
W nowym podcaście wideo dla magazynu Jazz Guitar Today, redaktor tego szacownego pisma, Bob Bakert porozmawiał z gitarzystą Scottem Hendersonem o improwizacji i istocie jazzu. Jedno z pytań było lekko prowokacyjne i dotyczyło muzyki rockowej.
Scott Henderson dał się wciągnąć w ten ciekawy temat – został zapytany o obserwację, jak na jazzowych facetów, z którymi grał, wpływała muzyka rockowa. Jak wpływała ona na granie przez nich jazzu. Wielki temat i Scott wylewnie na niego odpowiedział.
„Cóż, faktycznie to bardzo globalny i szeroki temat (…) Od kiedy Miles Davis zaczął etap „Bitches Brew”, to naprawdę był rodzaj początku fusion. Wierzę, że to wróciło później pod postacią Led Zeppelin, ponieważ masz tu zespół, który na albumach tworzy muzykę, ale kiedy wchodzą na scenę, grają te same kawałki, ale po 15 minut i otwierają się na jammowanie i to jest właśnie jak jazz. To jest esencja jazzowej improwizacji i Led Zeppelin robili to na swoich koncertach, w tamtych czasach. Nie grali piosenek tak, jak na płycie. Oni się otwierali i rozciągali grając naprawdę długie sola. Nie mieli jazzowego słownictwa, ale był jazzowy vibe , typu „otwórzmy się, zagrajmy”.
Od kiedy Miles Davis zaczął etap „Bitches Brew”, to naprawdę był rodzaj początku fusion. Wierzę, że to wróciło później pod postacią Led Zeppelin, ponieważ masz tu zespół, który na albumach tworzy muzykę, ale kiedy wchodzą na scenę, grają te same kawałki, ale po 15 minut i otwierają się na jammowanie i to jest właśnie jak jazz
„Wiesz, chodziło o to by się komunikować na scenie, to jest jazz i to naprawdę nie jest bardzo inne od tego, co Miles robił na 'Bitches Brew’ – 'po prostu zróbmy jam session w studio, dopóki nie skończy się taśma’. Obydwa światy opierają się na improwizacji. Nie chcę wyjść na takiego, który nie docenia tradycyjnej muzyki, bo doceniam tradycyjny jazz i tradycyjny rock. To stamtąd czerpię swoje wpływy, więc jak mogę tego nie doceniać?”
„Z drugiej strony uważam, że nie każdy musi mieszać gatunki, żeby być wielkim muzykiem. Jest wielu wspaniałych muzyków jazzowych, którzy trzymają się tego co robią, jak np. mój kolega z zespołu Bruce Foreman, z którym gram na gitarze. Jest świetny i nie mam żadnego problemu z tym, że Bruce nie jest pod wpływem Led Zeppelin. Wiesz, chodzi o to, że on może tworzyć na swój sposób, zresztą tak jak ja – doceniam tradycyjny jazz i tradycyjny rock, nawet jeśli nie jest on drogą, którą wybrałem.”
Doceniam tradycyjny jazz i tradycyjny rock, nawet jeśli nie jest on drogą, którą wybrałem
