Większość utworów jest znacznie krótsza niż te, które nagrywacie zazwyczaj. Jaki stał za tym zamysł? Czy przez wzgląd na długość poprzedniej płyty chcieliście tym razem nagrać po prostu mniej złożony, krótszy album?
Sądzę, że głównym powodem było to, że chcieliśmy zrobić album trwający maksymalnie godzinę. Dawno tego nie robiliśmy, ostatni raz przy „Images and Words”. Szczególnie po „The Astonishing”, które było tak długą płytą – 2 godziny i 50 minut. Więc chcieliśmy zrobić „godzinny” krążek, a aby umieścić w nim więcej piosenek – finalnie znalazło się dziewięć – musiały one być nieco krótsze. Gdybyśmy nagrali np. 20-minutowy utwór, a po nim kolejny trwający 12 minut itd. to na płycie znalazłyby się maksymalnie cztery piosenki. Więc to jest rzeczywiście główny powód, dlaczego są krótsze.
Jak powstał motyw „call-and-response” obecny w utworze „Untethered Angel”, który ogrywacie z Jordanem?
Właściwie jest to kwestia momentu. Poznałem Jordana ponad dwadzieścia lat temu. Jest między nami bardzo naturalna muzyczno-kompozycyjna chemia. Niektóre skomplikowane części zajmują trochę pracy, co wymaga dużej koncentracji. Ale jest to też coś, co przychodzi bardzo naturalnie. Sądzę, że mamy z Jordanem wspaniałą muzyczną więź i jesteśmy w stanie skomponować takie kawałki w dość łatwy sposób, nawet jeśli musimy nad nimi popracować.
Jakie są Twoje odczucia względem reakcji publiczności na te nowe utwory?
Gdy komponowaliśmy te numery w stodole Yonderbarn, graliśmy z całym zespołem na żywo, rejestrując wersje demo. Więc już wtedy wiedzieliśmy, że mają one pewną moc aby grać je na koncertach, bo były poniekąd pisane w ten sposób. Już od pierwszego występu, który otwieraliśmy wspomnianym „Untethered Angel”, reakcja była fenomenalna. Przy kolejnych typu „Barstool Warrior” czy „Pale Blue Dot” odbiór publiczności był niesamowity. Dało się odczuć, jakby te utwory towarzyszyły nam od wielu lat, mimo, że były zupełnie nowe.
Podczas trasy nagrywasz mnóstwo wersji demo na swoim telefonie, jak zakładam nie tylko na potrzeby albumu, ale również by uchwycić różne pomysły. Jak później wybierasz melodie, solówki, do danego utworu?
Mimo, że mam mnóstwo pomysłów, czasem te melodie wychodzą spontanicznie. Jak w przypadku ostatniego albumu było z utworem „At Wit’s End” – to była pierwsza piosenka, którą stworzyliśmy, gdy przyjechaliśmy do Yonderbarn. Gitarowa melodia na końcu tej piosenki, która poniekąd się powtarza i zanika, powstała tam na miejscu, kiedy jammowaliśmy w ramach tego utworu i wciąż improwizowaliśmy. Niekiedy wychodzi to ze mnie w trakcie procesu pisania. Innym razem może to być naprawdę mocny pomysł, który – jak wspomniałeś – zarejestruję na telefonie, aby potem podzielić się tym pomysłem z zespołem i wspólnie go rozwinąć. To naprawdę zależy, ale może to być połączenie obu tych podejść.
Staram się rozwijać z każdym albumem, rzucam sobie wyzwanie jako gitarzyście, włączając rzeczy, których wcześniej nie robiłem, do mojej techniki gry. Cały czas ćwiczę, ciągle staram się uczyć, a gitara nigdy się nie starzeje, zawsze jest w niej coś ciekawego.
Występowałeś w ramach G3 z ponad 80. koncertami z Joe Satrianim, a także prowadzisz własne obozy gitarowe. Czy ta aktywność w jakiś sposób wpłynęła na brzmienie najnowszej płyty?
Zdecydowanie. Tak jak wspomniałeś, pierwszą połowę roku spędziłem na ogromnej ilości koncertów G3, które jest esencją improwizacji. Pamiętam, jak tworzyłem solówki do piosenki „Viper King”, przypomniało mi to jamming z Joe, towarzyszyło mi to swoiste „rock’n’rollowe’ uczucie. W tamtym czasie przystąpiłem do pisania solówek na nową płytę dosłownie chwilę po zakończeniu mojego obozu gitarowego. Spędzenie tygodnia z takimi ludźmi, jak: Guthrie Govan, Tony MacAlpine, Jason Richardson, Andy James, Tosin Abasi, Jon Finn, Rusty Cooley było niezwykle inspirujące. Miałem tych wszystkich niesamowitych gitarzystów, z którymi grałem przez cały tydzień i byłem wystarczająco zainspirowany gdy przystąpiłem do nagrywania partii na „Distance Over Time”. Wymagałem od siebie więcej, co wynikało właśnie z doświadczeń z obozu.
