W 1992 roku, zaledwie rok po premierze „Czarnego Albumu”, Jason Newsted i Kirk Hammett mieli już pomysł na muzyczną odskocznię od Metaliki. Obaj chcieli założyć bluesowy zespół, do którego zapraszaliby innych muzyków. Projekt nigdy nie rozwinął się tak, jak planowali, ale zachowane nagranie rozmowy pokazuje, że pomysł był całkiem konkretny.
Wywiad, który wklejamy na końcu, ujawnia, że dopiero po wydaniu „Czarnego Albumu” „stara” Metallica zaakceptowała „nowego” Jasona. Na kanapie siedzi on i Kirk, a rozmowa zaczyna się właśnie od tego, że są teraz przyjaciółmi i zajęło to 6 lat…
Wróćmy jednak do bardzo intrygującego pomysłu obydwu panów.
„Tak, zakładamy bluesowy zespół”
Jason Newsted właśnie budował wówczas domowe studio i najwyraźniej nie zamierzał ograniczać się w nim do muzyki Metaliki. Jak czytamy w serwisie Ultimate Guitar:
Buduję studio w domu, jest już prawie gotowe. Pełne, 24-ścieżkowe studio cyfrowe. Zaprosiliśmy już sporo osób do grania – ludzi, o których wcześniej rozmawialiśmy, Andreasa [Kissera z Sepultury] i Grega Halla z Sacred Reich, a także muzyków grających na instrumentach dętych i różnych innych. Chcę tam składać najróżniejsze rzeczy. Mogę więc powiedzieć, że na pewno są plany, żeby zrobić inną muzykę… przynajmniej jakieś fajne demo
Kirk Hammett szybko doprecyzował, o jaki kierunek chodzi:
Tak, założymy z nim bluesowy zespół. Ja i on. Do tego mnóstwo gościnnych występów innych muzyków i zobaczymy, co z tego wyjdzie
Newsted był już mocno zaangażowany w pisanie materiału:
Jestem naprawdę nakręcony. Mam w domu jednego gościa, z którym piszę bluesowe kawałki i różne rzeczy. Mamy już całkiem sporo utworów. Kiedy nadejdzie odpowiedni moment, za jakieś rok czy coś w tym rodzaju, to się wydarzy
Chcieli Johna Campbella
Jednym z muzyków, których Newsted chciał zaprosić do projektu, był John Campbell – bluesowy gitarzysta i wokalista z Luizjany, znany z charakterystycznej gry slide. Campbell miał już wtedy na koncie album „One Believer” wydany przez Elektra Records w 1991 roku.
Newsted wspominał spotkanie z nim w nowojorskim Lone Star:
Poprosiłem nawet Johna Campbella, żeby z nami zagrał. Poszliśmy zobaczyć go w Lone Star na Manhattanie. Widziałem go wcześniej tylko raz, ale wtedy w końcu miałem okazję go poznać. Zabraliśmy mu mnóstwo gadżetów Metaliki i tak dalej, a on śpiewał razem z nami wszystkie kawałki, a ja myślałem: ‘Stary, naprawdę podoba mi się to, co robisz’
Newsted szczególnie cenił Campbella za znajomość bluesowych korzeni i szacunek dla poprzedników:
To jeden z tych fajnych gości, jak Clapton czy Stevie Ray, którzy wciąż oddają hołd tym, którzy byli przed nimi – jeśli chodzi o bluesmanów. Powie: Mississippi Fred McDowell, jeśli chodzi o taki rodzaj slide. Potem Leadbelly, jeśli chodzi o inny rodzaj slide. I wymieni kolejnych muzyków, wskazując, skąd to się wzięło. Oddaje im należny szacunek. Więc poszliśmy z nim spędzić trochę czasu
Spotkanie zrobiło na muzykach wrażenie:
Daliśmy mu jedną z tych ‘wężowych przypinek’, tę z napisem ‘Don’t Tread on Me’, a on od razu przypiął ją do kamizelki. Pomyślałem: ‘Wow!’. Tego wieczoru, podczas drugiego seta, perkusista miał koszulkę Metaliki, a John Campbell miał tę przypinkę dokładnie tam. Stary, czuliśmy się naprawdę wielcy. To było super. Grał z Albertem Collinsem. To był świetny koncert
Hammett dorzucił:
To jeden z nielicznych muzyków grających dziś blues w stylu delty Missisipi
Projekt dostał nazwę Voodoo Children, ale nie zdążył się rozwinąć
Campbell nie doczekał jednak wspólnego nagrywania z Hammettem i Newstedem. Zmarł na atak serca 13 czerwca 1993 roku, mając zaledwie 41 lat.
Planowany projekt otrzymał ostatecznie nazwę Voodoo Children i wystąpił tylko raz – 6 sierpnia 1993 roku podczas koncertu upamiętniającego Campbella w Lone Star Roadhouse w Nowym Jorku. Dochód z imprezy przeznaczono dla jego małej córki.
Nie zachowały się nagrania studyjne Voodoo Children, ale historia projektu pokazuje ciekawą, mniej znaną stronę dwóch członków Metaliki. W czasach, gdy zespół znajdował się u szczytu popularności, Hammett i Newsted chcieli na chwilę odłożyć metal na bok i zmierzyć się z bluesem.
Szkoda, że nigdy nie dowiemy się, co mogło powstać z połączenia gitarowego języka Kirka, basu Newsteda i bluesowej wrażliwości Johna Campbella…
