Simone Fiorletta „When Reality Is Nothing”

Gitarzysta formacji MOONLIGHT COMEDY wraca z trzecim albumem, który rozpoczyna efektownym balladzidłem granym dość suchą barwą, bez dużej ilości efektów, z odrobiną klawiszy w tle i ciekawym pomysłem na dośpiewujący z tyłu wokal w refrenie. „My Brother” to już radosne harce na gitarce, progresywne, trochę efekciarskie, podobnie jak następny numer w stylu „co umiem” z brawurowo wykonanymi, ale znanymi z płyt innych patentami tappingowymi i odrobiną Vaiowszczyzny (z wajchą). „I believe” zaczyna się trochę jak „Feel So Good” Van Halenów. Jednak potem, wydaje mi się, że szwankuje intonacja, i wymiatanie pod koniec nie robi na mnie szczególnego wrażenia. Ballada „Loneliness” z fortepianem i akustyczna miniatura „Laura” z interesującym patentem tappingiem pod koniec pozwalają oddalić wątpliwości co do muzykalności gitarzysty, ale niestety wkopuje się sam w „Oh No, Once Again?”. No właśnie, czy musimy słuchać takich popisów? Na całe szczęście finałowe kompozycje brzmią lepiej, ale nie jestem do końca przekonany do twórczości Pana Fiorletty. Myślę, że powinien popracować nad kompozycjami i frazowaniem.

Piotr Nowicki